Willekeurige inzichten en ontdekkingen #2

Kangoeroe, Willekeurige inzichten en ontdekkingen

Het werd tijd voor een tweede lijstje met mijn inzichten en ontdekkingen van afgelopen tijd! (De eerste lees je hier.)

  • Soms ben ik chagrijnig en denk ik dat er een diepgaande, emotionele reden voor is. En dan blijkt uiteindelijk dat ik niet goed naar het weerbericht heb geluisterd en me gewoon te warm of koud heb gekleed.
  • Dat een veenmol niet lijkt op een gewone mol. Ik doe er geen plaatje bij, het is echt mega-ranzig. Google het maar.
  • Er zijn hele rare filmpjes op YouTube, waarin je allerlei affirmaties door elkaar hoort en dat zou moeten leiden tot een traject waarbij je onderbewustzijn gaat denken dat je net zo goed kan tuinieren als een Hobbit.

  • Als een stoplicht groen is, betekent dat niet dat je voorrang hebt! Alleen als het een groene pijl is heb je dat, bij een groene bol niet! Hadden ze even bij rijles moeten vertellen. 10 jaar geleden. Gelukkig kwam ik daarachter voor het misging.
  • Er is een eetstoornis die Pica heet, en waarbij mensen oneetbare dingen eten. Zoals glas en plastig. Bizar toch?!
  • Er is ook een ‘iets’ (weet niet of het een stoornis is) waarbij mensen zich aangetrokken voelen tot voorwerpen. Er zelf iemand getrouwd met de Eiffeltoren om die reden! (Bron: het diepgaande tijdschrift Grazia lang geleden.)
  • Bij kangoeroes worden de babys al na 3 weken geboren, máár, hij groeit dan nog verder in de buidel, waar hij zelf naar toe klimt! En komt daar pas na minstens 6 maanden uit! Hoe ontzettend knap is dat?! Een mensenbaby zit 9 maanden in de buik, en kan niks als ie geboren wordt, en die kleine kangoeroe-baby weet na 3 weken al zelfstandig de weg te vinden naar z’n moeders buidel. Geweldig toch?!
  • Plakbh’s plakken niet als je bodylotion op hebt. Helaas kwam ik daar niet achter vóór het misging, en moest ik beteuterd mijn middelbare school-leerlingen vragen of ze misschien een topje over hadden. Dit om te voorkomen dat ik bij het halen van applaus na hun voorstellingen die dag een soort ‘special act’ zou zijn. (Ellen, als je dit ooit leest, ik dank je met heel mijn hart.)

Tot de volgende keer,

Liefs,

Anne

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *