De zeik

Kat in shock, over de zeik

Ik ben over de zeik.

Vanmiddag liep ik na het lesgeven uit school naar de parkeerplaats. Er stonden zoals vaker een aantal leerlingen net buiten het schoolplein. Nu ben ik wel wat gewend aan scheldwoorden en ‘stoer’ gedrag, maar dit was een en al ‘kanker’ voor en ‘kanker’ na. Nadat het ene meisje naar het andere riep: “Hou je bek kankerhoer”, kon ik het niet laten me ermee te bemoeien.

“Meiden, kan het misschien wat minder?”

Nou nee. Het kon niet wat minder. Met een arrogante blik, alsof ik een vieze vaatdoek was,  kreeg ik mijn antwoord.

“Heb ik jou wat gevraagd?!?!”

Ik weet niet wat ik mompelde, maar ik was onder de indruk. Dus ik heb de hele 70-minuten-durende reis naar huis zitten piekeren. Wat waren de opties geweest in dit geval, en hoe zou het zijn uitgepakt.

1. Negeren: Ik bemoei me er überhaupt niet mee, laat het los en rij naar huis.

Kans op slagen: 0%, ik kan dat niet loslaten! Ik vind het een stom idee dat ik maar moet accepteren ‘dat mensen zo zijn en je daar niks aan kan veranderen’ . Ik wil er wél iets aan veranderen!

2. Autoritair ‘juf’ doen: ermee bemoeien en na haar “Heb ik jou wat gevraagd?!?!” haar naam en klas vragen, en het verder overlaten aan de school.

Kans op slagen: 10% kans dat ik had vriendinnen zou horen fluisteren “Shit, ze is een docent.” en de dame in kwestie haar excuses aanbiedt.

90% kans dat ze zegt “Dat gaat jou geen reet aan trut”. En dan sta ik alsnog met mijn mond vol tanden. (Ik ben helaas niet groot en sterk genoeg om haar over m’n schouder te gooien en naar de conciërge te brengen.)

3. In de war zijn: precies wat ik heb gedaan.

Kans op slagen: 0%. En nu ben dus ik het meisje-of-is-het-een-docent-of-stagiar die het even niet meer wist.

Voor de duidelijkheid, het is rot, maar ik lig er niet wakker van. Ik weet dat de wereld en de mensen soms harder zijn dan ik zou willen. Maar ik weiger om te doen of dat normaal is. En ja, dat zal me vast nog wat schokkende en teleurstellende momenten opleveren in de toekomst. Liever gevoelig, hoopvol en een beetje naïef, dan hard en negatief. (Maar een beetje middenweg zou misschien wel fijn zijn.)

Liefs,

Anne

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *